Κάτι δικά μου

Κάθε καλοκαίρι ξεσκονίζω το inbox μου. Κάπως σαν τα παλιά ράφια της βιβλιοθήκης, όπου όλη τη χρονιά εναποθέτεις κάθε τι χρήσιμο και άρχηστο και έρχεται μια μέρα που η βιβλιοθήκη σου φωνάζει, βοήθεια, κάνε κάτι! Έχω έναν επαγγελματικό και δυο προσωπικούς λογιαριασμούς email, χώρια τους λογαριασμούς που διαχειρίζομαι ως admin στα social media. Μόνο ο ένας προσωπικός μου λογαριασμός έχει πάνω από 5.000 αδιάβαστα mail. Δεν ξέρω αν είμαι κοντά ή μακριά από το μέσο όρο, πάντως ο αριθμός μου φαίνεται απειλητικός. Κι έτσι ξεκινώ, με 5.000 αδιάβαστα mail. Κι έτσι ανακαλύπτω στιγμές της χρονιάς που πέρασαν αδιάφορες και άλλες που μετρούσαν, ανθρώπους τα κείμενα των οποίων, όταν διαβάζονται από απόσταση, χρονική καθώς και συναισθηματική, αποκτούν άλλη διάσταση ή φωτίζουν πλευρές του χαρακτήρα που δεν ήθελα πάντα να κοιτώ. Κυρίως αυτό το τελευταίο έχει ενδιαφέρον. Ανακαλύπτω, επίσης, πόσες εκκρεμότητες διευθέτησα και πόσες ακόμα άφησα να σιγοβράζουν καταμόνες, πόσα project ξεκίνησα και ολοκλήρωσα ...

Αναρωτιέμαι αν είναι μόνο η θέα που ξεκουράζει το μάτι και το μυαλό. Η ό,τι τη συνοδεύει. Η ανεμελιά. Η ξεκούραση. Η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να κάνω κάτι, να είμαι κάπου, να είμαι με κάποιον, ή με κάποιους. Η βεβαιότητα ότι, αυτή η δεδομένη χρονική στιγμή είναι απόλυτα δική μου και εγώ είμαι δοσμένη εκεί. Είχε κάτι το απόλυτο το φετινό καλοκαίρι. Έγινε το κέντρο μου. Ή μάλλον εγώ επέτρεψα στον εαυτό μου να με ακούσει, να με φροντίσει, να μου κάνει καλό. Χωρίς πρόγραμμα, αλλά με προγραμματισμό, χωρίς ανασφάλειες, αλλά με πολλά ερωτήματα, που τέθηκαν γενναία και περιμένουν κάποια απάντηση. Ή και όχι. Αρκεί το ότι τέθηκαν.  Κυρίως, όμως, και ίσως το πιο σημαντικό, η θέα που προσφέρει κανείς στα μέσα του ήταν αυτή που κυριάρχησε. Η ευκαιρία να ακούσω τη φωνή μου, αυτή τη μικρή εσωτερική φωνή που όλοι ξέρουμε πως διαθέτουμε αλλά με πολύ προσπάθεια και κόπο έχουμε καταφέρει να σιωπίσουμε. Η φωνή, το κέντρο μου. Η αλήθεια μου. Η θέα και η θάλασσα μέσα μου.  Τί άλλο άραγε υπάρχει ε...

Δεν είχα ιδέα για τον τύπο αυτό που τόσο όμορφα, τίμια και απενοχοποιημένα έχει αποτυπώσει τη σοφία των μικρών παιδιών για την αγάπη. Δεν είχα ιδέα για τον Λάμπρο Φισφή, stand up comedian, ραδιοφωνικό παραγωγό, συγγραφέα, και πολλά άλλα, αλλά κυρίως για τον Λάμπρο Φισφή που τόσο ειλικρινά και τόσο ανώδυνα έχει σκεφτεί να ρωτήσει τα παιδιά για τα πιο δύσκολα θέματα. Στα οποία εκείνα, τα παιδιά, απαντούν με εντυπωσιακή απλότητα και αμεσότητα, μεταφέροντας χωρίς να το καταλαβαίνουν, όσα συμβαίνουν στο σπίτι, στην οικογένειά τους, στο σχολείο, στην τάξη τους και βέβαια μέσα τους. Απολαύσαμε το small talk ένα καλοκαιρινό βράδυ αγκαλιά με τα δυο μου παιδιά, χαλαροί στο διπλό οικογενειακό κρεβάτι, που τότε έγινε πραγματικά οικογενειακό, χωρούσε γέλια, χαρές, αγκαλιές, συζήτηση, συνύπαρξη, θα τολμούσα να πω και συνεύρεση.  Αναρωτηθήκαμε παρέα για το τί είναι η αγάπη, πώς τη βλέπουν τα παιδιά, τί κάνουν οι μεγάλοι, ποιά είναι η εξέλιξη των πραγμάτων, η διαδρομή που εκείνα έχουν στο κεφάλι τ...

Πλησιάζει και φέτος η εποχή εκείνη που αφήνουμε κάτω τα μολύβια - εντάξει, παλαιού τύπου έκφραση το αναγνωρίζω, μια πιο δόκιμη φράση θα ήταν, απομακρυνόμαστε από τα πληκτρολόγια - για την καλοκαιρινή ανάπαυλα.  Θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε χρόνο τέτοια εποχή να ξεκαθαρίζω τα inbox μου και να πετάω τις άχρηστες πληροφορίες της χρονιάς, κάτι που μου έδινε και μια ευκαιρία να ανατρέξω στο τί έχει συμβεί τους μήνες που πέρασαν. Φέτος το inbox μου είναι γεμάτο από ασυνήθιστα μηνύματα: links για συνδέσεις στο zoom, μαθήματα που τα παιδιά μου έπρεπε να κάνουν μόνα στο σπίτι και να υποβάλουν ηλεκτρονικά σε διάφορες πλατφόρμες, κωδικοί ηλεκτρονικών πληρωμών, επιβεβαιώσεις για αποστολές και παραδόσεις προιόντων που αναζήτησα και βρήκα online.. μια χρονιά, γεμάτη από διαδίκτυο. Το 2020. Η χρονιά του covid-19. Ανακαλώ στη μνήμη μου το τί περάσαμε ως ανθρωπότητα, ως χώρα και ως οικογένεια φέτος και εντυπωσιάζομαι από το πόσο μακρινά μου φαίνονται. Οι βαλίτσες των παιδιών είναι φτιαγμένες, έτοιμες...

I am sure most of us have paused to give this question some thought. 2020 is a year to remember. Not because it has marked the beginning of the new decade, the two 20s one next to the other promising a spectacular new start to the most optimistic among us. But obviously because of the pandemic and the lockdown, experienced almost across the world.  It has not been without cost that Greece has been featuring as a case study or an example of successful management of the covid crisis across the world. By cost, I do not mean the obvious economic or societal implications that we are beginning to witness here and across the world, and in fact we are quite unsure of, at a local and international level. By cost I mean mostly cost on a personal level, psychological level, as well as professional level. Being a mom of two kids, aged 6 and 9, and a professional at the same time, my well-organized routine everyday life fell apart in a matter of days. I could not have seen that coming, or hav...

Ξυπνάς ένα πρωί και ένας άνθρωπος έχει φύγει από τη ζωή. Σιγά το πράγμα, αυτό συμβαίνει καθημερινά. Ξυπνάς ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως δεν θα ξαναδείς το φωτεινό της χαμόγελο, δεν θα ακούσεις ποτέ πια εκείνη τη γάργαρη φωνή να σου λέει "καλημέρα ομορφιά!!!" ... να σε προσκαλεί για καφέ... για να τα πείτε... Δεν θα σε ξαναπάρει τηλέφωνο φεύγοντας από το γραφείο αν σε ρωτήσει πού είσαι, πώς ήταν η μέρα σου... δεν θα ξαναπάτε μαζί για μπάνιο, ούτε για ποτάκι (μου το χρωστάς εκείνο το ποτάκι, η μάλλον εγώ στο χρωστάω και δεν θα μπορέσω να στο προσφέρω...) Ξυπνάς ένα πρωί και ένας άνθρωπος έχει φύγει από τη ζωή. Όχι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, ένας δικός σου, αγαπημένος άνθρωπος. Και τότε όλα αυτά που σε απασχολούσαν και θεωρούσες σημαντικά την προηγούμενη μέρα παύουν να έχουν την παραμικρή σημασία. Οι φόβοι σου, οι ανασφάλειές σου, οι επιθυμίες σου, παύουν να έχουν δύναμη. Μόνο η απώλεια. Μόνο ένα ΠΟΤΕ, με κεφαλαία γράμματα, γιατί από σήμερα δεν θα σε ξαναδώ πολυα...

Πέρασε σχεδόν ένας μήνας (και κάτι) από τη φονική πυρκαγιά στον Νέο Βουτζά και το Μάτι της Αττικής. Ο μέχρι στιγμής επίσημος απολογισμός κάνει λόγο για 97 νεκρούς  . Τα ανθρώπινα δράματα ασύλληπτα, οι ανθρώπινες ιστορίες αλληλεγγύης επίσης. Πολυαγαπημένη μου φίλη που μένει στην περιοχή του Νέου Βουτζά και έζησε την πυρκαγιά από κοντά μου μετέφερε από κοντά την εμπειρία της. Δεν έχει νόημα να γράψω εδώ τα όσα μου είπε. Η καταβεβλημένη της όψη, το αδυνατισμένο της κορμί, η μαυρίλα κάτω από τα μάτια, μόνιμα εκεί τον τελευταίο μήνα, όπως λέει η ίδια, καθώς είναι αδύνατο να κοιμηθεί, να ξεκουραστεί, να ξεφύγει, μαρτυρά το τί έζησαν οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί. Και η φίλη μου είναι σαφώς από τους τυχερούς, γιατί επέζησε, το σπίτι της έχει υποστεί μικρές ζημιές και τα αγαπημένα της πρόσωπα είναι όλα καλά στην υγεία τους. Καθώς λοιπόν επιστρέφουμε σταδιακά στις εστίες μας (που δεν έχουν καταστραφεί), στις δουλειές μας (που μας περιμένουν με τις εκκρεμότητες που αφήσαμε άλυτες κι άλλ...

Λατρεύω το διάβασμα. Ο Οδυσσέας είναι ο αγαπημένος ήρωας της κόρης μου. Έχοντας απορρίψει αποφασιστικά την Ιλιάδα, τις ατέρμονες μάχες και τους νεκρούς ήρωές της, επιμένει να διαβάζουμε ξανά και ξανά τις περιπέτειες του Οδυσσέα, ώσπου να φτάσει στην αγαπημένη του Ιθάκη. Και κάθε φορά, όταν το βιβλίο φτάνει στο τέλος του, η ίδια ερώτηση: Και μετά τί έγινε μαμά; Γιατί δεν λέει 'ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα;' Προφανώς, γιατί το "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" απευθύνεται σε παιδιά που πιστεύουν στο happy end του παραμυθιού. Ο Αλέξης Τσίπρας, με το χθεσινό του διάγγελμα από την Ιθάκη, μάλλον στο ίδιο ακροατήριο απευθύνθηκε. Σε αυτούς που νομίζουν πως αρκεί μια ημερομηνία για να σηματοδοτήσει ένα happy end και μια νέα αρχή. Ή αρκεί ένα βιντεοσκοπημένο διάγγελμα χωρίς παλμό, χωρίς κοινό, χωρίς ψυχή, για να εμπνεύσει για τη συνέχεια. Ή αρκούν απλοϊκοί και γελοίοι παραλληλισμοί - Λαιστρυγόνες, Συμπληγάδες και τα λοιπά - για να στηθεί μια επικοινωνιακή φιέστα...

Originally published at the European Foundation Centre Spotlight Blog on 14 March 2017  http://www.efc.be/children-youth/communicating-philanthropy-who-is-listening/ With Mose, at the Shelter of the Society for the Care of Minors in Athens. Photo Credits: Christophe Vander Eecken  I am taking the liberty to slightly rephrase the key question raised during the  launch meeting of communications professionals in philanthropy , kindly hosted by the European Foundation Centre in Brussels on the 1 st  and the 2 nd  of March 2017, when some 20 communications professionals from charitable foundations across Europe met to exchange thoughts, ideas and best practices. The key question raised by my peers across Europe was, in fact, “Who cares about philanthropy?” And how can we make them listen, and care? This question summarises some of the top concerns raised when debating communicating philanthropy, and it seems these are common concerns among practit...

Η σημερινή ημέρα, Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015, θα αναφέρεται στην ιστορία ως η μέρα που στην Ελλάδα επιβλήθηκε ένα πρωτόγνωρο ως τώρα καθεστώς ελέγχου κεφαλαίων και τραπεζική αργία επτά ημερών.  Μάλιστα, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, βλέπω σε live streaming τη Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, την οποία παραχωρεί εκτάκτως για το ελληνικό ζήτημα. Του ίδιου Προέδρου που πήρε την πρωτοβουλία να δώσει στη δημοσιότητα, στα ελληνικά, το κείμενο της διαπραγμάτευσης μεταξύ των θεσμών και της Νέας Ελληνικής Κυβέρνησης, για την ενημέρωση του ελληνικού λαού, την ώρα που εσείς, κε Τσίπρα, κε Πρόεδρε της Νέας Ελληνικής Κυβέρνησης, όπως θέλετε να την αποκαλείτε, είχατε το θράσος να ζητήσετε από την Ελληνική Βουλή να εγκρίνει την πρότασή σας για δημοψήφισμα με το ερώτημα αν ο ελληνικός λαός συμφωνεί ή όχι με τα μέτρα που προτείνουν οι θεσμοί, χωρίς καν να μπείτε στον κόπο να τις προσκομίσετε στο ελληνικό κοινοβούλιο, παρά μόνο με τη μορφή ενός πρόχειρου κ...

Από το τεύχος 1438 του περιοδικού Marketing Week  Θα είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας – με κίνδυνο να παρεξηγηθώ. Οι εκλογές που έρχονται με ξενερώνουν. Λίγο γιατί τα έχουμε μπλέξει όλα μαζί – από την αυτοδιοίκηση και τα λούνα παρκ που λειτουργούν χωρίς άδεια, ως τον Τομ από τη Μεγάλη Βρετανία που μαζί με τους υπόλοιπους “ happy voting ” ευρωπαίους θα αποφασίσουν για το τι θα γίνει στην Ευρώπη ενώ εγώ αδιαφορώ… Λίγο γιατί με απειλούν ότι αν δεν ψηφίσω – και δεν ψηφίσω τη δική τους πρόταση, εννοείται – δεν θα έχουμε ισχυρό εταίρο στην κυβέρνηση, άρα δεν θα έχουμε κυβέρνηση, άρα θα έρθουν κι άλλες εκλογές το Σεπτέμβριο, άρα η χώρα θα μπει σε νέα περίοδο αστάθειας εκεί που όλα πάνε τόσο καλά… Και οι ψευτο-εκβιασμοί συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα. Είπα κι εγώ λοιπόν να επιδείξω για λίγο συμπεριφορά σκεπτόμενου πολίτη και να ενημερωθώ, ελάχιστες ημέρες πριν από τις εκλογές, για τον προεκλογικό λόγο και τις θέσεις τριών τυχαία επιλεγμένων υποψηφίων για την Περιφέρεια Αττικής...

Λάτρευα τα περιοδικά. Τη μυρωδιά του ακριβού, πολυτελούς χαρτιού. Τα glossy εξώφυλλα. Τις ατελείωτες σελίδες με ιδέες, προτάσεις, φωτογραφίες, ρεπορτάζ. Τη συνολική αίσθηση ικανοποίησης που μου άφηναν, μετά την κάθε ανάγνωση. Την αναμονή για το επόμενο τεύχος. Μέχρι που μυήθηκα στον κόσμο των ψηφιακών περιοδικών. Κι εκεί, όλα όσα ήξερα άλλαξαν. Για την ακρίβεια, έχουν αλλάξει τα πάντα. Η φωτογραφία της Angelina Jolie στο εξώφυλλο δεν είναι πια στατική. Ο φακός ζουμάρει στα μάτια της, φωτογραφίες από τη ζωή της εναλλάσσονται στην οθόνη μου μαζί με μουσική και ειδικά εφέ. Το ρεπορτάζ αγοράς για τα προϊόντα της άνοιξης δεν μου δείχνει απλώς τις φωτογραφίες των νέων προϊόντων, αλλά τώρα μπορώ να δω το άβαφο πρόσωπο του μοντέλου να μεταμορφώνεται σε μια πολύ θελκτική γυναίκα με την εφαρμογή τους. Στο θέμα για τη διατροφική αξία του μελιού, μια μελισσούλα ζουζουνίζει επάνω στην οθόνη μου. Και αν θέλω να αγοράσω τώρα τη νέα τσάντα που βλέπω στην καταχώρηση, μπορώ με έν...

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε στη στήλη PR Outsider του περιοδικού Marketing Week T. 1421 Τα δεδομένα κυρίες και κύριοι, τα δεδομένα! Τα ψηφιακά περίπτερα – newsstands, helios kiosk και όπως αλλιώς θα τα βρείτε στην ταμπλέτα σας – είναι η νέα πραγματικότητα. Το 46% των χρηστών που διαβάζουν περιοδικά με iPad (ή άλλους ηλεκτρονικούς αναγνώστες), διαβάζουν περισσότερα περιοδικά σε σχέση με το παρελθόν, σύμφωνα με έρευνα της American Association of Magazine Media (Νοέμβριος 2011). Η μεγάλη διείσδυση των tablets είναι η νέα κατάσταση και στη χώρα μας. Σύμφωνα με στοιχεία της Gfk που δημοσιεύθηκαν στην «Καθημερινή» το Μάρτιο του 2013, το 2013 η πώληση των tablets στην Ελλάδα θα ξεπεράσει τις 200.000, με σημαντικό παίχτη την apple και το iPad mini. Το 2012 οι πωλήσεις tablets συνολικά ανήλθαν στις 112.000, ενώ το iPad mini έχει πουλήσει το πρώτο τρίμηνο του 2013 πάνω από 12.000 τεμάχια. Η apple αναμένεται να κλείσει το 2013 στην Ελλάδα με μερίδιο αγοράς άνω του 40%. Τελευταίο αλ...

11 Ιουνίου 2013: η ημερομηνία που η τρικομματική κυβέρνηση της χώρας, αποτελούμενη όχι μόνο από συντηρητικά σκεπτόμενους (και φασιστικά δρώντες) πολιτικούς αλλά και από τους (λεγόμενους) σοσιαλιστές και αριστερούς, αποφασίζει να κατεβάσει το σήμα της Δημόσιας Τηλεόρασης της χώρας. Το σκεπτικό: ένας φορέας προβληματικός, αδιαφανής και σπάταλος, δεν μπορεί να εξυγιανθεί εν τη λειτουργία του, άρα κλείνει για να δημιουργηθεί στη θέση του ένας νέος, σύγχρονος και υγιής οργανισμός, που θα μπορεί να ανταποκρίνεται στις συνθήκες και τα ζητούμενα της εποχής. Άμεσο αποτέλεσμα: 2500 και πλέον άνθρωποι άνεργοι, σε μια νύχτα. Παρεπιπτόντως, η τρόικα τον τελευταίο καιρό ζητά επίμονα να απολυθούν 2500 άτομα άμεσα, προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει στο Μνημόνιο. Τυχαίο; δεν νομίζω. Επόμενο βήμα: σύσταση της ΝΕΡΙΤ, δημοσίευση του σχετικού σχεδίου νόμου προς διαβούλευση την ίδια ημέρα στο διαδίκτυο και υποσχέσεις για συγκεκριμένο και σαφές σχέδιο για τη νέα εποχή ητς Δημόσιας Τηελόρασης. Εχθές...

Δημοσιεύθηκε στο Marketing Week T. 1413 Δεν ξέρω πόσοι από τους αναγνώστες αυτής της στήλης έχουν διαβάσει το (εξαιρετικό) αυτό βιβλίο του Βασιλείου Χριστόπουλου. Το θυμήθηκα όταν ξεκίνησα να επεξεργάζομαι τα περί ελληνικότητας – μέγα ζητούμενο της επικοινωνίας στις μέρες μας. Σήμερα, μικρές και μεγάλες εταιρίες, ελληνικές ή πολυεθνικές, μοιάζουν να δίνουν μια αγωνιώδη μάχη για να υπενθυμίσουν ή να διεκδικήσουν τη λεγόμενη ‘ελληνικότητά’ τους. Μια λέξη που, σας βεβαιώνω, αποτελεί ξεχωριστή παράγραφο κάθε new business brief προς εταιρία Δημοσίων Σχέσεων και κυρίαρχο αίτημα κάθε υφιστάμενου πελάτη. Τι ψάχνουν λοιπόν οι εταιρίες; Να αποδείξουν το πόσο ‘ελληνικές’ είναι. Πώς; Με μια ελληνική σημαία στο διαφημιστικό σποτάκι ή και στη συσκευασία των προϊόντων. Με συνεχείς αναφορές στο ποσοστό του ελληνικού ιδιοκτησιακού καθεστώτος που τις στηρίζει, στην ελληνική καταγωγή των πρώτων υλών από τις οποίες προέρχονται τα προϊόντα που διαθέτουν στην αγορά, στον αριθμό των Ελλήν...

Η Ελλάδα μας είναι γεμάτη από μικρά θαύματα - τον κρόκο, το αβγοτάραχο, τη φάβα, την ελιά. Μάλιστα, πολλά από τα μικρά αυτά θαύματα έχουν εξελιχθεί σε attributes του τόπου από τον οποίο προέρχονται – την Κοζάνη, το Μεσολόγγι, τη Σαντορίνη, την Καλαμάτα. Ως εδώ η ιστορία είναι γνωστή. Αυτό που δεν είναι ίσως τόσο γνωστό, και που δεν παύει να με εκπλήσσει από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκα με το έργο «Η γαστρονομία στο marketing του ελληνικού τουρισμού» του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων ( ΣΕΤΕ ), είναι το πόσες μικρές, δυναμικές, καινοτόμες εταιρίες έχουν αναπτυχθεί ανά την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενες με κάθε καλή έννοια του όρου, με επαγγελματισμό και όραμα, τα μικρά θαύματα του ελληνικού τόπου. Ας πάρουμε για παράδειγμα την ERGON . Υπό την εμπνευσμένη ηγεσία και καθοδήγηση του ιδρυτή της Θωμά Δούζη, η εταιρία επιλέγει, πακετάρει και προωθεί παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα και μέσα σε πολύ λίγα χρόνια έχει εξελιχθεί σε πρεσβευτή της ελληνικής γαστρονομίας στο εξωτε...

Πάντα παρακολουθούσα με ενδιαφέρον τις πρωτοβουλίες του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ, www.sete.gr), που ήταν στοχευμένες, εκφράζονταν σε κατάλληλο χρόνο και είχαν την απαραίτητη επικοινωνιακή υποστήριξη. Είμαι, λοιπόν, ιδιαίτερα υπερήφανη που η νέα πρωτοβουλία του ΣΕΤΕ, η καμπάνια ανεύρεσης οικονομικών πόρων για την προώθηση της γαστρονομίας ως πυλώνα του ελληνικού τουρισμού, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Με πολλές προκλήσεις, είναι αλήθεια, αλλά με έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα και απεριόριστες δυνατότητες. Παραπέμπω στην πιο πρόσφατη συνέντευξη του Marketing Week για το θέμα, και ευχαριστούμε την ομάδα του για την στήριξη.

Παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τις τελευταίες ημέρες την τηλεοπτική αναμετάδοση των Παραολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου και είναι σαφές ότι η διοργάνωση αυτή δημιουργεί νέα standards για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Πρώτα πρώτα, με την εικόνα ενός κατάμεστου Ολυμπιακού Σταδίου τόσο στα πρωινά όσο και στα απογευματινά αγωνίσματα. 80 000 κόσμου μαζεύει κάθε μέρα το Ολυμπιακό Στάδιο σε μια διοργάνωση που, στην Αθήνα του 2004, σχεδόν χαρίζαμε εισιτήρια και στέλναμε τους μαθητές των σχολείων να παρακολουθήσουν τους αγώνες ζωντανά για να μην υπάρχει καταγεγραμμένη η τηλεοπτική εικόνα των άδειων σταδίων. 11,2 εκ Βρετανοί παρακολούθησαν την εντυπωσιακή Τελετή Έναρξης - μόλις 2,8 εκ είχαν παρακολουθήσει την αντίστοιχη Τελετή Έναρξης του Πεκίνου. Δεύτερον, με το φίλαθλο πνεύμα των Άγγλων (και όχι μόνο, φαντάζομαι) θεατών, που παρακολουθούν από κοντά τους αθλητές, ενθουσιάζονται, φωτογραφίζουν, χειροκροτούν και στηρίζουν τις προσπάθειες υψηλού αθλητικού επιπέδου των Παραολυμπιακών Αθλητών. ...

Μόλις εννέα ημέρες απέμειναν για την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου κι εκεί που αναπολώ (όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αλλά κυρίως κάθε Ολυμπιακή χρονιά) τις δικές μας μοναδικές Ολυμπιακές στιγμές, σκοντάφτω (ηλεκτρονικά) σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του London Business Review που, δια στόματος του one and only Michael Payne, εξηγεί πως η outsider βρετανική πρωτεύουσα κέρδισε τη φιλοξενία των Αγώνων του 2012 χάρη σε μια μεγάλη ιδέα και ... στο λάθος πάτημα ενός κουμπιού από τα χέρια ενός Έλληνα. Με χαρά το μοιράζομαι !

Ενδιαφέρουσα η πρωτοβουλία ιδιωτών να υλοποιήσουν την καμπάνια Greece is changing αγοράζοντας ουσιαστικά χώρο σε μεγάλα έντυπα του εξωτερικού, με ένα κονδύλι που αντιστοιχεί σε 2 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με το ρεπορτάζ των ΝΕΩΝ. Ενδιαφέρουσα και η έκταση της αποδοχής που έχει λάβει η πρωτοβουλία εντός και εκτός Ελλάδας, με πολύ κινητικότητα στα media & social media. Η ενέργεια αυτή, όμως, εγείρει και μερικά - επίκαιρα όσο και διαχρονικά – ερωτήματα που άπτονται του χώρου της επικοινωνίας και τα οποία καλό είναι να τεθούν. Είναι γνωστό πως καμία καμπάνια - πυροτέχνημα, όσο μεγάλο budget κι αν έχει για την υποστήριξή της, δεν μπορεί να αλλάξει σε μια νύχτα παγιωμένες αντιλήψεις για την εικόνα ενός brand, πόσο μάλλον για την εικόνα της χώρας μας, η οποία πάσχει από σοβαρό έλλειμμα αξιοπιστίας και ανακολουθίας. Αυτό ισχύει κυρίως για πληρωμένες καμπάνιες σαν αυτή, που ουσιαστικά αξιοποιούν διαθέσιμα κονδύλια για να αγοράσουν διαφημιστικό χώρο και να προωθήσουν μονοσήμαντα μηνύμ...