Κάτι δικά μου

I am sure most of us have paused to give this question some thought. 2020 is a year to remember. Not because it has marked the beginning of the new decade, the two 20s one next to the other promising a spectacular new start to the most optimistic among us. But obviously because of the pandemic and the lockdown, experienced almost across the world.  It has not been without cost that Greece has been featuring as a case study or an example of successful management of the covid crisis across the world. By cost, I do not mean the obvious economic or societal implications that we are beginning to witness here and across the world, and in fact we are quite unsure of, at a local and international level. By cost I mean mostly cost on a personal level, psychological level, as well as professional level. Being a mom of two kids, aged 6 and 9, and a professional at the same time, my well-organized routine everyday life fell apart in a matter of days. I could not have seen that coming, or hav...

Ξυπνάς ένα πρωί και ένας άνθρωπος έχει φύγει από τη ζωή. Σιγά το πράγμα, αυτό συμβαίνει καθημερινά. Ξυπνάς ένα πρωί και συνειδητοποιείς πως δεν θα ξαναδείς το φωτεινό της χαμόγελο, δεν θα ακούσεις ποτέ πια εκείνη τη γάργαρη φωνή να σου λέει "καλημέρα ομορφιά!!!" ... να σε προσκαλεί για καφέ... για να τα πείτε... Δεν θα σε ξαναπάρει τηλέφωνο φεύγοντας από το γραφείο αν σε ρωτήσει πού είσαι, πώς ήταν η μέρα σου... δεν θα ξαναπάτε μαζί για μπάνιο, ούτε για ποτάκι (μου το χρωστάς εκείνο το ποτάκι, η μάλλον εγώ στο χρωστάω και δεν θα μπορέσω να στο προσφέρω...) Ξυπνάς ένα πρωί και ένας άνθρωπος έχει φύγει από τη ζωή. Όχι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, ένας δικός σου, αγαπημένος άνθρωπος. Και τότε όλα αυτά που σε απασχολούσαν και θεωρούσες σημαντικά την προηγούμενη μέρα παύουν να έχουν την παραμικρή σημασία. Οι φόβοι σου, οι ανασφάλειές σου, οι επιθυμίες σου, παύουν να έχουν δύναμη. Μόνο η απώλεια. Μόνο ένα ΠΟΤΕ, με κεφαλαία γράμματα, γιατί από σήμερα δεν θα σε ξαναδώ πολυα...

Πέρασε σχεδόν ένας μήνας (και κάτι) από τη φονική πυρκαγιά στον Νέο Βουτζά και το Μάτι της Αττικής. Ο μέχρι στιγμής επίσημος απολογισμός κάνει λόγο για 97 νεκρούς  . Τα ανθρώπινα δράματα ασύλληπτα, οι ανθρώπινες ιστορίες αλληλεγγύης επίσης. Πολυαγαπημένη μου φίλη που μένει στην περιοχή του Νέου Βουτζά και έζησε την πυρκαγιά από κοντά μου μετέφερε από κοντά την εμπειρία της. Δεν έχει νόημα να γράψω εδώ τα όσα μου είπε. Η καταβεβλημένη της όψη, το αδυνατισμένο της κορμί, η μαυρίλα κάτω από τα μάτια, μόνιμα εκεί τον τελευταίο μήνα, όπως λέει η ίδια, καθώς είναι αδύνατο να κοιμηθεί, να ξεκουραστεί, να ξεφύγει, μαρτυρά το τί έζησαν οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί. Και η φίλη μου είναι σαφώς από τους τυχερούς, γιατί επέζησε, το σπίτι της έχει υποστεί μικρές ζημιές και τα αγαπημένα της πρόσωπα είναι όλα καλά στην υγεία τους. Καθώς λοιπόν επιστρέφουμε σταδιακά στις εστίες μας (που δεν έχουν καταστραφεί), στις δουλειές μας (που μας περιμένουν με τις εκκρεμότητες που αφήσαμε άλυτες κι άλλ...

Λατρεύω το διάβασμα. Ο Οδυσσέας είναι ο αγαπημένος ήρωας της κόρης μου. Έχοντας απορρίψει αποφασιστικά την Ιλιάδα, τις ατέρμονες μάχες και τους νεκρούς ήρωές της, επιμένει να διαβάζουμε ξανά και ξανά τις περιπέτειες του Οδυσσέα, ώσπου να φτάσει στην αγαπημένη του Ιθάκη. Και κάθε φορά, όταν το βιβλίο φτάνει στο τέλος του, η ίδια ερώτηση: Και μετά τί έγινε μαμά; Γιατί δεν λέει 'ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα;' Προφανώς, γιατί το "ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" απευθύνεται σε παιδιά που πιστεύουν στο happy end του παραμυθιού. Ο Αλέξης Τσίπρας, με το χθεσινό του διάγγελμα από την Ιθάκη, μάλλον στο ίδιο ακροατήριο απευθύνθηκε. Σε αυτούς που νομίζουν πως αρκεί μια ημερομηνία για να σηματοδοτήσει ένα happy end και μια νέα αρχή. Ή αρκεί ένα βιντεοσκοπημένο διάγγελμα χωρίς παλμό, χωρίς κοινό, χωρίς ψυχή, για να εμπνεύσει για τη συνέχεια. Ή αρκούν απλοϊκοί και γελοίοι παραλληλισμοί - Λαιστρυγόνες, Συμπληγάδες και τα λοιπά - για να στηθεί μια επικοινωνιακή φιέστα...

Originally published at the European Foundation Centre Spotlight Blog on 14 March 2017  http://www.efc.be/children-youth/communicating-philanthropy-who-is-listening/ With Mose, at the Shelter of the Society for the Care of Minors in Athens. Photo Credits: Christophe Vander Eecken  I am taking the liberty to slightly rephrase the key question raised during the  launch meeting of communications professionals in philanthropy , kindly hosted by the European Foundation Centre in Brussels on the 1 st  and the 2 nd  of March 2017, when some 20 communications professionals from charitable foundations across Europe met to exchange thoughts, ideas and best practices. The key question raised by my peers across Europe was, in fact, “Who cares about philanthropy?” And how can we make them listen, and care? This question summarises some of the top concerns raised when debating communicating philanthropy, and it seems these are common concerns among practit...

Η σημερινή ημέρα, Δευτέρα 29 Ιουνίου 2015, θα αναφέρεται στην ιστορία ως η μέρα που στην Ελλάδα επιβλήθηκε ένα πρωτόγνωρο ως τώρα καθεστώς ελέγχου κεφαλαίων και τραπεζική αργία επτά ημερών.  Μάλιστα, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, βλέπω σε live streaming τη Συνέντευξη Τύπου του Προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, την οποία παραχωρεί εκτάκτως για το ελληνικό ζήτημα. Του ίδιου Προέδρου που πήρε την πρωτοβουλία να δώσει στη δημοσιότητα, στα ελληνικά, το κείμενο της διαπραγμάτευσης μεταξύ των θεσμών και της Νέας Ελληνικής Κυβέρνησης, για την ενημέρωση του ελληνικού λαού, την ώρα που εσείς, κε Τσίπρα, κε Πρόεδρε της Νέας Ελληνικής Κυβέρνησης, όπως θέλετε να την αποκαλείτε, είχατε το θράσος να ζητήσετε από την Ελληνική Βουλή να εγκρίνει την πρότασή σας για δημοψήφισμα με το ερώτημα αν ο ελληνικός λαός συμφωνεί ή όχι με τα μέτρα που προτείνουν οι θεσμοί, χωρίς καν να μπείτε στον κόπο να τις προσκομίσετε στο ελληνικό κοινοβούλιο, παρά μόνο με τη μορφή ενός πρόχειρου κ...

Από το τεύχος 1438 του περιοδικού Marketing Week  Θα είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας – με κίνδυνο να παρεξηγηθώ. Οι εκλογές που έρχονται με ξενερώνουν. Λίγο γιατί τα έχουμε μπλέξει όλα μαζί – από την αυτοδιοίκηση και τα λούνα παρκ που λειτουργούν χωρίς άδεια, ως τον Τομ από τη Μεγάλη Βρετανία που μαζί με τους υπόλοιπους “ happy voting ” ευρωπαίους θα αποφασίσουν για το τι θα γίνει στην Ευρώπη ενώ εγώ αδιαφορώ… Λίγο γιατί με απειλούν ότι αν δεν ψηφίσω – και δεν ψηφίσω τη δική τους πρόταση, εννοείται – δεν θα έχουμε ισχυρό εταίρο στην κυβέρνηση, άρα δεν θα έχουμε κυβέρνηση, άρα θα έρθουν κι άλλες εκλογές το Σεπτέμβριο, άρα η χώρα θα μπει σε νέα περίοδο αστάθειας εκεί που όλα πάνε τόσο καλά… Και οι ψευτο-εκβιασμοί συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα. Είπα κι εγώ λοιπόν να επιδείξω για λίγο συμπεριφορά σκεπτόμενου πολίτη και να ενημερωθώ, ελάχιστες ημέρες πριν από τις εκλογές, για τον προεκλογικό λόγο και τις θέσεις τριών τυχαία επιλεγμένων υποψηφίων για την Περιφέρεια Αττικής...