Κάτι δικά μου

Οικονομική κρίση. Αδιαφάνεια. Διαπλοκή. Υπέρογκο χρέος. Μια χώρα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Μια χώρα που, για να ανακάμψει, όπως μας λένε οι ειδικοί, χρειάζεται τις επενδύσεις και την ανάπτυξη. Σας θυμίζει κάτι; Προφανώς μιλάμε για την Ελλάδα και αυτό που μας «καίει» τους τελευταίους μήνες, την κατάστασης της ελληνικής οικονομίας. Είναι πολύ ξεκάθαρο το γεγονός ότι, με όρους επικοινωνίας και marketing, η δυνατότητα μιας χώρας να προσελκύσει επενδύσεις σε οποιονδήποτε τομέα, εξαρτάται και επηρεάζεται κατά πολύ από την ίδια της τη φήμη, δηλαδή την αξία του brand. Η Ελλάδα καταφανώς πάσχει, και στο σημείο αυτό. Με αφορμή τη διοργάνωση του συνεδρίου FT Tourism Investment Conference – Focus on Greece , που έγινε στην Αθήνα στις 29 Ιουνίου 2011, είχαμε τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουμε μια έρευνα* μεταξύ επενδυτών ή πιθανών επενδυτών, με ενδιαφέρον για την Ελλάδα, και να ζητήσουμε τη δική τους εκτίμηση για την αξία του ελληνικού brand name. Οι απαντήσεις τους έχουν ιδιαίτε...

Είναι μίζερα και παρακμιακά τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται καθημερινά στη χώρα αυτή. Πρωτοσέλιδα σε όλες τις εφημερίδες και τα ειδησεογραφικά portals του κόσμου, όχι τώρα, αλλά εδώ και μήνες, με μια πρωτοφανή αρνητική κάλυψη που - ουσιαστικά - αφήνει έκθετη τη χώρα σε μια χωρίς προηγούμενο κρίση όχι μόνο οικονομική, κοινωνική ή πολιτική, αλλά και κρίση της διεθνούς εικόνας της. Η Αθήνα του Παρθενώνα, η Αθήνα του νέου Μουσείου της Ακρόπολης, η Αθήνα ως city break - wanna be - προορισμός έχει μετατραπεί στην Αθήνα των καθημερινών διαδηλώσεων, στην Αθήνα των βίαιων συγκρούσεων, στην Αθήνα των 30 τόνων μπάζων που άφησαν πίσω τους οι τελευταίες οδομαχίες στο κέντρο της πόλης. Τί να πει και ο Ιάπωνας τουρίστας; "Φοβόμουν λίγο στην αρχή, αλλά νομίζω πως τώρα τα πράγματα είναι εντάξει". Είναι, μέχρι την επόμενη διαδήλωση. Οι φίλοι μου από το εξωτερικό, που ακούν τις ανταποκρίσεις των δικών τους ΜΜΕ, μου στέλνουν μηνύματα και με ρωτούν "αν είμαι εντάξει". Τους καλώ να...

Η λογική του place branding και η ανάπτυξη, η προβολή, η προώθηση των πόλεων με όρους branding και marketing αναπτύσσεται στο νέο βιβλίο του Keith Dinnie με τίτλο "City Branding: Theory and Cases" που εξέδωσε πρόσφατα o Palgrave MacMillan. Παράλληλα με το θεωρητικό μέρος του βιβλίου, που αναπτύσσονται με τη συνεισφορά και την εμπειρία ειδικών σε θέματα city branding, το δεύτεορ μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει πολλά και ενδιαφέροντα case studies για μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου όπως η Νέα Υόρκη, το Παρίσι, το Τόκυο. καθώς και τρεις περιπτώσεις πόλεων που την τελευταία20ετία φιλοξένησαν Ολυμπιακούς Αγώνες: η περίπτωση της Βαρκελώνης, του Σύδνεϋ και της Αθήνας. Η Βαρκελώνη θεωρείται ένα από τα κατεξοχήν επιτυχημένα παραδείγματα city branding που συνδέθηκε με τη φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων. Ωστόσο, η ανάλυση που παρουσιάζεται στο έργο του Dinnie, όπως και άλλες, αναδεικνύουν το γεγονός πως οι Αγώνες ήταν ένα μόνο από τα μεγάλα γεγονότα που εντάχθηκαν σε μια συνολική στρα...

Η λογική του place branding και η ανάπτυξη, η προβολή, η προώθηση των πόλεων με όρους branding και marketing αναπτύσσεται στο νέο βιβλίο του Keith Dinnie με τίτλο "City Branding: Theory and Cases" που εξέδωσε πρόσφατα o Palgrave MacMillan. Στο νέο αυτό, εύληπτο και εξαιρετικά ενδιαφέρον του πόνημα, ο Dinnie επιχειρεί να διευρύνει τη συζήτηση για την εφαρμογή της λογικής του branding στην ανάπτυξη της εικόνας των πόλεων, όπως με μεγάλη επιτυχία έχει κάνει με το προηγούμενό του έργο, Nation Branding: Concepts, Issues, Practice, όπου πραγματεύεται με ανάλογους όρους την ανάπτυξη και δόμηση της εικόνας των χωρών. Και στην ανάπτυξη της εικόνας των πόλεων με όρους branding, όπως και στην ανάπτυξη πολύ επιτυχημένων brands για εταιρίες και οργανισμούς, η συνταγή συνοψίζεται στα εξής σημεία: 1. Την υιοθέτηση μιας ξεκάθαρης, διακριτικής, φιλόδοξης όσο και ρεαλιστικής εικόνας για την πόλη ως μάρκα 2. Την τοποθέτηση της πόλης ως μάρκας με βάση τις αξίες των πολιτών της, τις στάσ...

Είναι χιλιοειπωμένο τσιτάτο: η κρίση φέρνει ευκαιρίες. Ποτέ όμως το χιλιοειπωμένο αυτό τσιτάτο δεν ήταν τόσο επίκαιρο, και δεν θα θέλαμε τόσο πολύ να ισχύει, όσο στην περίπτωση της Ελλάδας και της οικονομικής κρίσης που διανύει. Χαίρομαι ιδιαίτερα, λοιπόν, που διαβάζω πως ο Πρωθυπουργός της χώρας στην κρίσιμη αυτή περίοδο, σε Ημερίδα της Γ. Γ. Επικοινωνίας στην οποία ήταν κεντρικός ομιλιτής, πραγματοποίησε μια σειρά από θαρραλέες, υγιείς τοποθετήσεις για τα χαρακτηριστικά της εικόνας της χώρας μας και τις χαμένες ευκαιρίες των τελευταίων ετών να διαμορφώσει και να καθιερώσει η Ελλάδα μια αναβαθμισμένη διεθνή εικόνα, ενώ διαμήνυσε την αποφασιστικότητά του να εργαστεί για μια νέα εικόνα της χώρας μας, για μια, όπως είπε "ουσιαστική αλλαγή της πατρίδας μας... για την εκ νέου οριοθέτηση, του ποιοι είμαστε και τι ρόλο παίζουμε στον κόσμο. Και αυτό, απαιτεί απ’ όλους μας επίγνωση και αυτογνωσία, και των λαθών μας στο παρελθόν, και της ιστορίας μας, αλλά και του σημερινού κόσμου". ...

Εχθές, ήμουν ευτυχισμένη. Γιορτάσαμε μαζί με όλη την ανθρωπότητα τα 2500 χρόνια από την πρώτη Μαραθώνια διαδρομή, με την (απίστευτη!) συμμετοχή 12000 ανθρώπων από 88 χώρες του κόσμου που ήρθαν στην Ελλάδα, στην Αθήνα για να τρέξουν τα 42 μοναδικά χιλιόμετρα της κλασικής διαδρομής. Χειροκροτούσα μαζί με τους Αθηναίους, χάζευα τα παιδιά που, στημένα στην άλλη πλευρά του πεζοδρομίου, έτειναν τη μικρή τους παλάμη στους δρομείς για να συναντήσει τη δική τους, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό τον ενθουσιασμό τους. Φανταζόμουν τα μικρά αυτά παιδιά να μεγαλώνουν με τις μνήμες αυτές και να γίνονται με τη σειρά τους αθλητές, αγωνιστές, οραματιστές. Στημένοι εκεί, στην άκρη του δρόμου, αναζητούσαμε το όνομα κάθε δρομέα για να του δώσουμε θάρρος φωνάζοντας το όνομα του, μπράβο Τίνα, μπράβο Γιάννη, μπράβο Αλεχάνδρο, μπράβο Τζον! Και λίγο αργότερα, στον τερματισμό, στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο, καθισμένοι με τον άνδρα μου στο πέταλο, ο ένας βυθισμένος στην αγκαλιά του άλλου και στις αναμνήσεις μας, αναπολού...

Κι όμως, φαίνεται πως αυτό είναι το κεντρικό πρόσωπο της σημερινής Ελλάδας, ή της Ελλάδας που οδηγήθηκε - και οδήγησε εαυτόν - στην οικονομική κρίση και στην έλευση της τρόικα. Ο Πάτερ Αρσένιος της Μονής Βατοπεδίου, κεντρικό πρόσωπο στην αποτύπωση του Michael Lewis για τη χώρα μας, όπως δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του Vanity Fair. Το ομολογώ: πάντα ήθελα να δω τη χώρα μου στο περιοδικό αυτό, και μάλιστα με μια προσέγγιση που ξεπερνούσε το αναμενόμενο και κλασικό τρίπτυχο ήλιος - θάλασσα - διακοπές. Η εικόνα του διάσημου μοναχού του Βατοπεδίου, όμως, όπως και τα σχόλια του δημοσιογράφου για τις ιστορίες που άκουσε στο οδοιπορικό του στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά διεισδυτικά, και αποκαρδιωτικά. Αντιγράφω μια μικρή παράγραφο που είναι η σύνοψη της ελληνικής πραγματικότητας. Ο δημοσιογράφος συνομιλεί με έναν εφοριακό, ο οποίος του περιγράφει καθημερινές ελληνικές ιστορίες φοροδιαφυγής. Γράφει ο Lewis: "Τότε τον σταμάτησα. Συνειδητοποίησα ότι αν τον άφηνα να συνεχίσει θα είμαστε ...