Κάτι δικά μου

Το σχόλιο ανήκει σε διακριμένη ελληνίδα παιδοψυχολόγο και εκφράσθηκε κατά τη διάρκεια ενός πάνελ που συζήτησε το ζήτημα της εικόνας της Ελλάδας, με αφορμή και τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στην Αθήνα την Τετάρτη 6 Μαίου. Η συζήτηση έλαβε χώρα την Πέμπτη 7 Μαίου και το ακροατήριό μας, προπτυχιακοί φοιτητές του marketing στην ΑΣΟΕΕ, αφού εξέφρασαν την απογοήτευσή τους - που ήταν και το συναίσθημα όλων - για όσα γίνονται στη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες, τους τελευταίους μήνες, τα τελευταία χρόνια, όλη τους τη ζωή δηλαδή (μιλάμε για παιδιά 20 και 21 ετών) μας είπαν "αν η Ελλάδα ήταν προϊόν, εγώ δεν θα το αγόραζα". Μάθαμε λοιπόν στο πάνελ αυτό ότι απογοήτευση σημαίνει παύω να γοητεύομαι, και να γοητεύω, άρα παύω να γοητεύω ως personality, brand personality, παύω να εμπνέομαι από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου, άρα και από τον ίδιο μου τον εαυτό. Τί θα μπορούσε άραγε να πει κανείς σε αυτά τα παιδιά που δεν πιστεύουν στη χώρα μας, δεν πιστεύουν στις δυνατότητές μας, δεν πιστεύου...

Με φόντο το γραφικό, λουσμένο στο φως τοπίο του Καστελόριζου, στις 23 Απριλίου του έτους 2010, ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Γ. Α. Παπανδρέου ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους την απόφαση της κυβέρνησης να προσφύγει στο μηχανισμό Ε.Ε. - ΕΚΤ - ΔΝΤ για τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας την περίοδο της κρίσης. Διαβάζω τη δήλωση στο internet. Κοιτώ και ξανακοιτώ το πλάνο το βράδυ στα δελτία ειδήσεων. Πατάω το mute. Βλέπω έναν ηλιοκαμένο κύριο με κουστούμι που κάτι μουρμουρίζει με φόντο το ελληνικό γαλάζιο. Αναρωτιέμαι: γιατί πήγε στο Καστελόριζο να τα πεί; Γιατί επέλεξε αυτή ακριβώς την εικόνα; Του προέκυψε ξαφνικά και τον πρόλαβαν τα νέα ενώ ήταν στην ακριτική Ελλάδα; Γιατί μετά πήγε στη Ρόδο; Γιατί και άλλα πλάνα με τον πρωθυπουργό να χαιρετά τουρίστες και ημεδαπούς ενώ η χώρα σχεδόν παραδέχεται την πτώχευσή της; Το σκέφτομαι. Το ξανασκέφτομαι. Ομολογώ ότι δεν μπορώ να το εξηγήσω (επικοινωνιακά). Γιατί ο ήλιος, η θάλασσα .... και το ΔΝΤ? Μια μόνο εξήγηση μου έρχεται στο κουρασμένο μου κεφάλ...

Η εφημερίδα Jyllands Posten (12 Μαρτίου) δημοσιεύει ανταπόκριση από την Αθήνα του δημοσιογράφου Per Nyholm με τίτλο «Τα ελληνικά ερείπια», η οποία αναφέρεται στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας. Ο συντάκτης της ανταπόκρισης θεωρεί ότι η Ελλάδα δίνει την εντύπωση ότι αποτελεί χώρα πιο ανατολίτικη ακόμη και από την Τουρκία και η άποψή του αυτή βασίζεται στον τρόπο σκέψης και δράσης των Ελλήνων καθώς και στη δυσπιστία που τρέφουν για τη Δύση, η οποία ενδυναμώνεται, πλέον, λόγω των δικαιολογημένων δυτικών απαιτήσεων, οι οποίες τίθενται στη χώρα, με την ελπίδα ότι θα επιλυθούν τα οικονομικά της προβλήματα. Μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, το 1981, μπορούσε κανείς να επισκεφθεί διάφορους πρέσβεις στην Αθήνα και να ακούσει την ίδια επωδό: Οι Έλληνες δεν θα έπρεπε να ενταχθούν στην ΕΕ. Διαφωνούσα και διαφωνώ με το γεγονός. Η Ελλάδα κατάφερε πολλά, λόγω της ένταξής της στην ΕΕ, τα ανατολίτικα χαρακτηριστικά παραμερίζονται, η Ελλάδα εκσυγχρονίζεται και εκσυγχρονίζει, όπως προβλέπεται από την ΕΕ...

Πολλαπλασιάζονται τα άρθρα και οι αναφορές στον Τύπο σχετικά με τη δυσμενή εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό (για το εσωτερικό δεν το συζητάμε, νομίζω πως οι Έλληνες βυθιζόμαστε καθημερινά σε μια δύνη χαμηλής αυτοεκτίμησης και απόλυτης αβεβαιότητας για το παρόν και το μέλλον...) με πιο πρόσφατο αυτό της Ελευθεροτυπίας με τίτλο "Η ώρα της επικοινωνίας για να αναστραφεί η δυσμενής εικόνα" Το κείμενο της Ελευθεροτυπίας θέτει για μια ακόμα φορά τα κρίσιμα ζητήματα: έλλειψη μακροχρόνιας στρατηγικής, ad hoc ενέργειες και δράσεις χωρίς σχεδιασμό και στοχοθέτηση, με αποτέλεσμα την ώρα της κρίσης που τώρα διανύουμε να μην υπάρχουν φιλικά προσκείμενα μέσα ή θεσμοί να στηρίξουν την εικόνα της χώρας ή έστω, να είναι διατεθειμένοι να φιλοξενήσουν θετικά μηνύματα, όχι μόνο αρνητικά. Μπορεί σε όλα αυτά η απάντηση να είναι το "Καλημέρα"; Ομολογώ ότι με έκπληξη είδα εχθές την παρουσίαση της νέας καμπάνιας του ΕΟΤ για την επικείμενη καλοκαιρινή σαιζόν. Εκτός του ότι (προφανώς) δεν υπ...

Πολλά τα άρθρα τις τελευταίες ημέρες που κάνουν λόγο για την εικόνα της Ελλάδας και την κρίση στην οποία έχει περιέλθει - με αφορμή, βέβαια, και την δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Διαβάζω σήμερα με προτροπή εκλεκτής συναδέλφου το άρθρο της Κυριακάτικης Καθημερινής (28/2/2010) ενώ η ίδια εφημερίδα πριν από μερικές ημέρες (17/2/2010)φιλοξένησε άρθρο του κ. Θάνου Ντόκου, Γενικού Διευθυντή του ΕΛΙΑΜΕΠ, για το ίδιο θέμα. Είναι σε κρίση η εικόνα της Ελλάδας, αυτό είναι δεδομένο. Ο λόγος όμως για τον οποίο συμβαίνει αυτό δεν είναι η κακή οικονομική συγκυρία, αλλά το γεγονός ότι δεν υπάρχει στρατηγική διαχείρισης του brand της χώρας σε κεντρικό επίπεδο, δεν υπάρχει μακροχρόνιος σχεδιασμός, μηνυματολογία (messaging) και στρατηγικές διοχέτευσης θετικών μηνυμάτων για τη χώρα, ώστε να ισοσκελίζονται τα αρνητικά. Δεν υπάρχει, δηλαδή, στρατηγική επικοινωνίας της χώρας, όπως υπάρχει και υλοποιείται σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμούς. Και όσο αυτό δεν υπάρχει, τόσο η εικόνα της χώ...

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαζήση η τριμηνιαία επιθεώρηση "Διεθνής και Ευρωπαική Διπλωματία" με ειδικό αφιέρωμα στη Δημόσια Διπλωματία και το Nation Branding. Ο πάντα ενήμερος ιστότοπος της ΕΝΑΤ φιλοξενεί όλα τα άρθρα που περιλαμβάνονται στην έκδοση σε μορφή pdf για όσους ενδιαφέρονται να ρίξουν μια ματιά.

Τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009, μια ομάδα γυναικών από την Ελλάδα με τον εντυπωσιακό τίτλο – ομπρέλα “Greek Women Opinion Leaders” βρεθήκαμε στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, προσκεκλημένες του Τμήματος Δημόσιας Διπλωματίας της Συμμαχίας, για να παρακολουθήσουμε μια σειρά εισηγήσεων με στόχο την καλύτερη κατανόηση των σύγχρονων προκλήσεων που αντιμετωπίσει το ΝΑΤΟ. Γιατί γυναίκες από την Ελλάδα, γιατί opinion leaders, ίσως αναρωτιέται ο αναγνώστης. Διότι το ΝΑΤΟ διεξήγαγε μια έρευνα σε 10 (το 2008) και 15 (το 2009) χώρες – μέλη της Συμμαχίας, η οποία οδήγησε – μεταξύ άλλων – στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες είναι γενικά λιγότερο ενημερωμένες για τη Συμμαχία, το ρόλο και τις λειτουργίες της. Η ίδια η διεξαγωγή της έρευνας αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο για εμάς, τους επαγγελματίες της Επικοινωνίας και των Δημοσίων Σχέσεων, που ασχολούμαστε με εικόνες και αντιλήψεις περί οργανισμών και αναγνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια την αξία των ερευνητικών εργαλείων στη δουλειά μας. Φαίνε...