Κάτι δικά μου

Πλησιάζει και φέτος η εποχή εκείνη που αφήνουμε κάτω τα μολύβια - εντάξει, παλαιού τύπου έκφραση το αναγνωρίζω, μια πιο δόκιμη φράση θα ήταν, απομακρυνόμαστε από τα πληκτρολόγια - για την καλοκαιρινή ανάπαυλα.  Θυμάμαι τον εαυτό μου κάθε χρόνο τέτοια εποχή να ξεκαθαρίζω τα inbox μου και να πετάω τις άχρηστες πληροφορίες της χρονιάς, κάτι που μου έδινε και μια ευκαιρία να ανατρέξω στο τί έχει συμβεί τους μήνες που πέρασαν. Φέτος το inbox μου είναι γεμάτο από ασυνήθιστα μηνύματα: links για συνδέσεις στο zoom, μαθήματα που τα παιδιά μου έπρεπε να κάνουν μόνα στο σπίτι και να υποβάλουν ηλεκτρονικά σε διάφορες πλατφόρμες, κωδικοί ηλεκτρονικών πληρωμών, επιβεβαιώσεις για αποστολές και παραδόσεις προιόντων που αναζήτησα και βρήκα online.. μια χρονιά, γεμάτη από διαδίκτυο. Το 2020. Η χρονιά του covid-19. Ανακαλώ στη μνήμη μου το τί περάσαμε ως ανθρωπότητα, ως χώρα και ως οικογένεια φέτος και εντυπωσιάζομαι από το πόσο μακρινά μου φαίνονται. Οι βαλίτσες των παιδιών είναι φτιαγμένες, έτοιμες...

I am sure most of us have paused to give this question some thought. 2020 is a year to remember. Not because it has marked the beginning of the new decade, the two 20s one next to the other promising a spectacular new start to the most optimistic among us. But obviously because of the pandemic and the lockdown, experienced almost across the world.  It has not been without cost that Greece has been featuring as a case study or an example of successful management of the covid crisis across the world. By cost, I do not mean the obvious economic or societal implications that we are beginning to witness here and across the world, and in fact we are quite unsure of, at a local and international level. By cost I mean mostly cost on a personal level, psychological level, as well as professional level. Being a mom of two kids, aged 6 and 9, and a professional at the same time, my well-organized routine everyday life fell apart in a matter of days. I could not have seen that coming, or hav...